Friday, July 3, 2020

अमेरिकेतील सदाशिव पेठ: कनेक्टिकट


जेव्हा आपण अमेरिकेचा  विचार  करतो तेंव्हा डोळ्या समोर काय उभे राहते  .  तसे म्हणजे आपण अमेरिकेचा विचार किंवा अमेरिकन आचार केंव्हा करत नाही हा उपप्रश्ण.  इथे आचार म्हणजे लोणचं नाही. आचार म्हणजे अनुकरण. प्रत्येकाच्या आयुष्यात अमेरिका किंवा अमेरिकन गोष्टींचा प्रभाव हा असतोच  ते राहू द्या. अमेरिका म्हणजे  डोळ्यासमोर येतात ते  न्यूयॉर्क शहर , स्टॅचू ऑफ लिबर्टी , मॅनहॅटन , ग्रँड कॅन्यन , वेगास , गोल्डन गेट , बे एरिया, हॉलिवूड, लॉस अँजेलिस डिस्नेलॅण्ड . आपल्या कामा-व्यवसायाकरिता आणखी पुढे गेल्यास न्यू जर्सी , सिएटल , शिकागो , डेट्रॉईट, टेक्सास, फ्लोरिडा. आपण भटके विमुक्त असाल तर नायगारा, अलास्का , हवाई पर्यंत डॉलर उडवून स्वतः विमानाने उडता .  तसे तर आपण भारतीय खूप ठिकाणी पसरलो आहोत पण मला हाडे पसरायला जागा मिळाली ती अमेरिकेतील  सदाशिव पेठ म्हणजे कनेक्टिकट  राज्य.  मी हाडाचा सदाशिवपेठी पुणेकर असल्यामुळे असेल कदाचित.

कनेक्टिकट राज्याला  अमेरिकेत लँड ऑफ स्टेडी हॅबिट्स (land of steady habits ) असे म्हणतात. म्हणजे ह्या राज्यात लोक सरळमार्गी  नियम पाळणारी पापभिरू असतात. मुख्य म्हणजे राजकारणातील प्रचलित विचारसरणीचे पालन करणारी असतात.  गुगल ट्रान्सलेट वापरून कन्झर्वेटिव्ह ह्या इंग्लिश शब्दाचा अर्थ   मराठीत पुराणमतवादी असा होतो. पण ज्या सदाशिव पेठेनी   इतके सुधारक, क्रांतिकारी , नवमतवादी दिले तिला पुराणमतवादी म्हणणे चुकीचे होईल. पुराणमतवादी च्या विरुद्ध म्हणजे पुरोगामी . सदाशिव पेठी लोकांना मी पुरोगामी कधीच म्हणणार नाही कारण सद्यपरिस्थितीत ती एक उपहास किंवा चेष्टा झाली आहे  . एक मात्र आहे कि आपल्या मराठी विश्वात पुण्या ला जे स्थान आहे ते इथे  न्यू   इंग्लंड भागाला आणि जे स्थान सदाशिव पेठेला आहे ते कनेक्टिकट ला.

Sunday, June 14, 2020

Where Do You Live?



Which part of this very big city you live in? I want the name of the locality and your address. I am not a policeman nor a delivery guy.   I am not a Tax or Collection agent. I am not a pesky marketeer who wants you to buy something you don’t need. I am not a stalker. I do not want to take you on a date. I am just your friend and want to chat with you anything under the sun and for that, I need to know where do you live.

This city has four localities.

Friday, June 5, 2020

कठीण समय येता विनोद कामास येतो.




कठीण समय येता
विनोद कामास येतो.

इथे मी  विनोद कांबळी किंवा खन्ना किंवा इतर कुठल्या ही विनोद नाव असलेल्या माणसाबद्दल बोलत नाही . लोक मुलाचे नाव विनोद का ठेवतात ? पु ल म्हणतात नवस करून  नऊ महिने जीवापाड जपून दिवस रात्र स्वप्न बघून जन्माला आलेल्या मुलाचे नाव आई वडील विनोद कसे काय ठेवतात हे आजवर नाही समजले

माझा संदर्भ विनोद म्हणजे हास्य किंवा हसणे हसवणे हा आहे  .

आपण आनंदी राहण्यासाठी काय नाही करत. सकाळी सहा वाजता उठून आपल्याला आवडत किंवा आवडत नसलेल्या कामासाठी जातो. काही लोक स्वतः ला (लोक)ल अक्षर लावून लोकल सारख्या कोंडवाड्यातून प्रवास करतात. असल्या लोकांना आपण मुंबईकर म्हणतो . राब  राब  राबतो. कशासाठी पोटासाठी पु ल म्हणतात तसे आणि नंतर खंडाळ्याच्या घाटापलीकडल्या स्वर्गात (पुण्यात) निवृत्त  होण्या साठी. कदाचित ह्या  नवीन सहस्रकात ही आयुष्याची सार्थकता नसेल कदाचित पण खूप पैसे मिळवायचा.   कशाकरिता? खूप खायला, फिरायला मजा करायला थोडक्यात आनंदी राहायला.हसून आपण आनंदी राहतो . हसवून आपण आनंद पसरवतो  मग हसा  हसवा, आणि आनंदी राहा ना.

हसण्याचे महत्व आपण दुःखात जास्त ओळखतो

परवाच कोणाच्यातरी बोलण्यात पुराव्याने शाबीत असे आले. तुम्हाला वाटेल की  मी  आता हरितात्या सुरु करतो की काय . पण जर पुराव्यानेच विनोदाचे महत्व  शाबीत  करायचे  असेल तर करोनाच्या दुःखात सगळ्यात काय जोरात असतात ते करोना चे जोक्स , व्हाट्सअँप फॉर्वर्डस, टिकटॉक चे विनोदी व्हिडिओ (चीन चा निषेध). एकमेकांना पाठवून आपण दिलासा देण्याचा आणि उभारी देण्याचा प्रयत्न करतो.

Friday, May 22, 2020

What were your Resonance Moments?


Remember your last climb to Sinhagad. You had climbed until the final gradient. You were tired and thirsty. But you saw the break in the wall and few trekkers sitting on it like a parapet way above. That was your destination. The gradient got further difficult. But then you reached that moment when the body and mind resonated with a rhythm. Breathing also got aligned. You didn't feel anything but a desire to reach that point. You kept walking. For the next ten minutes, you experienced those moments which I call Moments of Resonance. Then you got rewarded with Kandabjai and Tak. You can replace Sinhagad with any other trail or climb you had in the past. 

When I was climbing from Ghuttu to Panwali, a 6000 ft climb, on the second day of my first Garhwal trek, I first time felt the experience and intrigue of Himalaya. Thanks to the fold mountains, you see the horizon and feel that sense of hope that climb will end there. But when you reach that point you again see some flat land and a further climb. It was an unending journey that day. But still, the body found a rhythm and I started walking with my mind focusing only on the steps. I then experienced moments of resonance for the last half hour of the climb.  The reward that day was an amazing view of the valley with meadows, trees, snow-capped peaks beyond, and of course Panwali village of two huts. We stayed in one of them which was a guest house, the other was a cattle shed.

When I did Wari, I found these moments of resonance climbing Dive Ghat. Mind and body resonate with the chants of Gyanba Tukaram and your existence gets aligned to reach the resting point.

Monday, April 27, 2020

Shatrughna, Nakul, Sahadev and 97 Kauravs


Many of us are viewing the reruns of Old Doordarshan Serials like Ramayana, Mahabharata, Chanakya based on the Indian Cultural Epics.  That reminded my highschool days when there used to be curfew each Sunday morning on the roads. Each episode was discussed in our society. Every Sunday morning family viewing during the breakfast of Hindusthan Bakery Pattice/Idli/ Bread Omelets. Coming to the present, my daughter, a part of the new generation who is a high school Senior here in a traditionally rich New England town in the USA wants to know about Mahabharata.  I remember her avid interest in watching a new version of Ramayana on NDTV Imagine as a kid in Pune. So interesting are these epics that every time you watch or read about them, you gain a new insight or aspects which have far more interpretations and analysis.  Another day I was also watching an all-time classical comedy Sarabhai Vs Sarabhai episode. Some movies, plays, series are kind of cult in our household. Naturally, for a comedy lover like me, most of them are comedies. Shantecha Karte, Asami, Varyavarchi Varaat, Sarabhai, Saujanyachi, Eka Lagnachi goshta, Ashi hi Banvabanvi, Dhoomdhaaka, Moruchi Maushi, the list is quite long. Named a very few.   In one of the episodes of Sarabhai, Indravadan ridicules Roshesh that he will get the role of Nakul Sahdev in Mahabharat and get relegated to the role that won't have any dialogue in the play and Roshesh will be standing throughout the play holding a spear. This statement though created immediate laughter, this created another deep thought process. What it is to be a subtext of the main script in the scheme of things. In Mahabharat, Nakul has only one significant role in Killing Shakuni in the war. or was it Sahdev? No mention anywhere otherwise. Bharat in Ramayana has an episode of Bharat Bhet in Ramayana. What about Shatrughna? On Kaurava side, Duryodhan, Dusshasana as well as Vikarna who opposed the disrobing of Draupadi have been mentioned, but what about 97 other Kauravs. Their names though maybe documented in some ancient script are unknown to the mainstream.

Sunday, April 12, 2020

हे जीवन म्हणजे क्रिकेट राजा



२ एप्रिल २०२० : वेळ रात्री १० वाजून ४८ मिनिटे
स्थळ अमेरिकेतील कनेक्टिकट राज्य.
भयाण शांतता. गुरुवार रात्र.  सर्वत्र लॉक डाऊन चा आदेश . सामान्य परीस्थित सुद्धा आमच्या भागात इतकी शांतता असते कि जेंव्हा इथे प्रथम आलो तेंव्हा भीती वाटायची. सुदैवाने बाजूनी एक आंतरराज्य हायवे जातो त्यामुळे गाड्यांचे आवाज माझ्या भारतीय मनाला थोडा दिलासा देतात. पुण्यात असताना वारजे डुक्करखिंड किंवा चांदणी चौक किंवा सुस खिंडीवर लांब फेरफटका मारून मी बायपास वरच्या गाड्या आणि त्यांचा वेग बघायचो. तो वेग बघायला माझ्यासारखे अजूनही लोक असायचे. बाजूला सर्वत्र लोक असणे किती आश्वासक असते हे इथे सातासमुद्रा पार आल्यावर कळले. त्या हायवे वरील गाड्या आपल्या बायपास वरील गाड्यांच्या दुप्पट वेगात बघायला जीवाचा थरकाप उडतो. आत्ता तर लॉक डाऊन मुळे  हायवे पण थोडा संथ . मधूनच एखादी गाडी मानवी अस्तित्वाला हरितात्यांप्रमाणे पुराव्यांनी शाबीत करत होती. इथले आकाश तारकांनी लुकलुकत होते . मी माझ्या टेरेस मधून रात्रीची  शांतता अनुभवत होतो. घरी निजानीज झाली होती. जगावर आलेल्या अभूतपूर्व संकटाच्या जत्रेत आम्ही पण यात्रेकरी म्हणून गेली पंधरा वीस दिवस खडतर वाट तोडत आहोत. इथे काही इंडियन शॉप्स बंद आहेत. बाकी दूध अंडी भाज्या चिकन साठी लोकल स्टोर आहे. महागाई वाढीला आहे. क्लिनिंग इटेम्स टॉयलेट पेपर, ह्या वस्तू गायब आहेत. थोडे हिंडले की  मिळते . न्यू यॉर्क पासून जेमतेम ११० मैलांवर असल्या मुळे  करोना ची दहशत आहे. तिथे जे चाललंय ते वर्णन करण्या पलीकडले आहे. शाळा बंद आहेत. वर्ष संपण्याचा  आनंद आहे पण शाळा मिस होत आहे. घरून काम वाढले आहे. पण कुठली हि गोष्ट  लादली जाते तिचा त्रास होतो. मन पूर्ण अस्वस्थ होते. सोफा वर बसून आकाश बघत होतो . आकाशातला एक तारा मोठा होत गेला आणि खाली येऊ लागला. इतका जवळ आला. कळले कि ते एक ufo आहे . यूफो खाली जमिनीवर उतरली. त्यातून दोन रोबो मला पकडून आत घेऊन गेली .  हे काय नवीन? 

Sunday, April 5, 2020

Today with Yesterday and No Tomorrow


It was a popular joint in Manhattan, Two gentlemen used to meet there each morning for breakfast: Mr. Yesterday used to handover its baggage and instructions to Mr. Today. Eventually, Mr. Today would meet Mr. Tomorrow to do the same. This was happening since the beginning of the inhabitation of this place by humanity.  There was a cataclysm one fine day thanks to some unknown virus originated from the Far East and Mr. Today is still waiting for handing over its baggage to Mr. Tomorrow as Mr. Tomorrow did not turn up at all. What should Mr. Today do?

A few months back I drove into NYC, met someone, crossed the great GB Washington bridge to enter NJ where I was booked into a hotel close to Exchange Place which gives you a wonderful view of Manhattan. Yes, it was new years eve and could overlook festivities though the main one far-off across the Hudson at Times Square. Our hotel also hosted a party. There were seasons festivities all around to welcome the new decade. I saw the first rays of 2020 and the decade of the 20s embracing the Manhattan skyline. Optimism was in the air. Many had planned ambitious resolutions and actions. Highs of the 2000s were drowned by the 2008 crisis. But 2010 did fairly well to recover in this part of the world. But Back in Homeland, we had a challenge to the India story which had raised from lows in the early 90s till say 2018. Impacts of well-meaning and long due GST reforms and ambitious Demonetization, as well as RERA, acted like by-products of much-needed cleaning of the Indian system corrupted for 70 years created few questions marks on Indian Story especially in comparison with China. We had just about a new virus in a city of China most of us never heard of. Everything was running fine. Like, everyone, I had plans for 2020 and beyond.