Thursday, September 10, 2020

For a Few Likes More...

Rahul opened his eyes to face a new morning 

He took the first step toward getting into the virtual black hole that he opted to get sucked into voluntarily. He chose a topic and found a WhatsApp group: a holy ground for the pundits of politics to engage in a fierce debate of international affairs.  He took a side which he thought he had points to make. He then made a deep dive into the scholarly debate. Just like popular TV new channel debaters who desire to give the nation an answer, he went full-on. He took on the most forceful debater friend on the group. He chose the contrary viewpoint to this debater friend.  Because of Rahul’s lack of knowledge he had previously shied away from his duty to contribute to the pressing matters of the world on this holy ground. However, this time he came fully prepared with adequate notes. He battled like a soldier on a battlefront and resulted in the surrender of the opposition party.  To date, he had been the least contributor in the group thus people started noticing him and inserting their support to him to take on the hardest debater in the group. He knew underdog gets the most support.  He went so personal that he offended his friend a few times and as a result, the most feared debater quit the group. The same friend unfriended him on Facebook. He felt this to be the collateral damage to the larger pressing cause. He felt bad at heart for losing someone as a friend/acquaintance who did not know him that well. Boy, the day well spent. He made a summary of his thoughts on the issue and posted it on FB. He got many likes. The next day onward he chose another group and another topic. He felt his life was well connected to all his current and past friends. But this had its flip side as well. He felt a constant need (urge) to check every forum for the latest comments, tags, mentions. Also, he got into unnecessary fights with few people. But he had conquered his final digital frontier.

It all happened one day earlier. That day also had started like just another lockdown day...

Wednesday, August 19, 2020

Kharagpur Made Man

#MSDhoni, #Kharagpur, # IndianCricket

There is something about Kharagpur that is mystic to my mind. There is  Air, Water, Soil, Railways, IIT, old markets, cycle rickshaws, ground, greenery, muggy summers, thunderstorms, cold winters, marshlands and then there is a railway station. It's just another rusty and sleepy town in the eastern Indian country landscape. This  Railway station was renowned for having the longest platform. Landing on that platform to start a career is common to batches of engineers who shaped the future of the country and world.  Vinod Gupta, Arjun Malhotra, Arun Sarin,  Suhas Patil, Sunder Pitchai, Arvind Kejriwal,  just to name a very few among scores of success stories across the sectors. On this platform, another young man started his journey and what journey was it!. Yes, you are right: M S Dhoni is the name.  The story is known to all and  Rest, as they say, is history. Ranchi takes credit but its Kharagpur which made him...

Proud to say I share this connection to MSD and great names mentioned above. My own connection to MSD started in his debut match when he ran himself out against Bangladesh. He made his debut under Dada (another Bengal connection). They said that this new player with log hair was a big hitter.  He really announced his arrival at the international stage with his innings of 148 against Pakistan. I had watched that innings as had to stay home. It was a day match and yes I liked his style of batting. It was uncomplicated. In Greg Chappell's era, he was used flexibly as a batsman up and down the order. Those were the days of flexible powerplays. Intelligent guy (again Kharagpur effect haha so egotist statement) like Dhoni used that advantage. Remember Jaipur innings of 183 in winning chase. Then under Dravid's leadership, we won big chases in the ODIs. I also remember his innings in tests and ODI in Pak He received a lot of flak for his shot during test loss vs England at Mumbai at that time. His place in the test scheme of things was questioned. He was part of test wins at Jo'berg, Nottingham, and featured also in a saving cause at Lords and he was efficient as a keeper.  Then came in the T20WC and it changed everything. He gained status and entered into household folklores be it 'bowl out' win, 6 sixes, and that famous catch by Sreesanth.  Then came the infamous and racially charged  Australian tour where we won ODIs and Perth test.  The era between 07 t20 WC and 11 CWC was marked by a change in captaincy and retirement of stalwarts except for Sachin.  Then started his bad patch as test captain with disastrous Eng and Aus tours. In 2014 he announced test retirement. While the ODI journey rose from winning meaningless bilateral series, some triangular wins and peaking at CWC and CT wins.  I saw him live during the WorldCup 11. Worldcup win was a magical moment. Another downside was the failure in T20 World cups after the inaugural one. To date the best, we could do was a runnerup position. The next phase was under the captainship of Kohli in limited-overs cricket. He managed a few incredible performances. But then as a batsman, there was steep decline and had curious WC 2019 where he played his last innings again running himself out and breaking a billion dreams. His IPL presence was colossal. He is attributed to the success of CSK despite having a very senior team after CSK return after a ban. He played with the Pune franchise and led it to the finals. That is another connection for me.

The memory list is long...

All these memories have enriched our lives. But also Dhoni as a person has much to offer to enrich our individual thought process and our art of living. The best thing we learn from Dhoni is to keep it simple and keep the right perspective of the larger picture in life. And there always things beyond our control. Strive for excellence as he did in fitness, wicketkeeping, and batting. Always keep thinking. It's not about talent only but making the right choices. The simplicity of the approach helps him decide. Like facing Murali would have been tough for left-hander at Wankhede. Lack of pace of Joginder will make Misbah forcing the issue through shot selection. Getting an over from expensive Ishant due to the available bounce during CT final. Running out towards stumps to outrun Mustafizur. I can go on and on with examples. Also, his presence of mind, concentration, positive outlook to get something out of every situation, are a few other exemplary points. Look at his calm during defeat and victory. Leadership was exemplary. Wicket Keeping was miles ahead of available Indian and world competition. Batting was unconventional but effective.

This feature cannot be complete without mentioning a few things I don't like about Dhoni. I could not comprehend a few things: his world cup 2019 approach, his favoritism to a certain set of players, and the treatment of seniors. Though we don't know the truth but there is room for speculation that he may have been involved in all this given his big say in the scheme of the theme during Srinivasan tenure. He should have led from the front with batting no 4 in WC 19 but we really don't know if it was Kohli or was he himself involved in this bizarre decision making. His approach in the match vs England also had room for self-doubt. Did he retire too late?

On this Independence day when Sun had set in all the parts of India, Dhoni announced his retirement All said and done, 2020 has given us another sad thing after the demise of on reel MSD: SSR to get over with. We won't see MSD: a Kharagpur (KGP) made man in blue... 



Sunday, August 9, 2020

अमेरिकन इतिहासाचे धडे


ह्याच जुलै महिन्यात मी अमेरिकेच्या कनेक्टिकट राज्याची पुण्यातील सदाशिव पेठेची तुलना करणारा लेख लिहिला . तो बऱ्याच जणांना आवडला आणि तो सकाळ मध्ये छापून आला.  

ESAKAL Gautam Naik Post

तो लेख लिहिण्यापूर्वी , कनेक्टिकट राज्याचा इतिहास आणि भूगोल ह्या विषयांवर सगळी माहिती माझ्या कन्ये कडून घेतली. बालादपि सुभाषितं ग्राह्यम हे म्हणतात ना तसे झाले.  हीच माझी कन्या जेंव्हा आठवी पर्यंत महाराष्ट्र बोर्ड च्याइतिहास शिकली  त्यात तिने कधीच रस घेतला नाही अपवाद फक्त  इयत्ता चौथीचा ज्यात महाराजांचा थोडा फार का होईना इतिहास शिकवलं गेला.   इथे तिला अमेरिकेत इतिहास इतका आवडायला लागला. तिला इथल्या ,अमेरिकन इतिहास AP कोर्से मध्ये  पाच म्हणजे पूर्ण पॉईंट्स मिळाले. तिने इथल्या शहरा मधील हिस्टोरिक सोसायटी मध्ये शहरच्या इतिहासाचा प्रोजेक्ट केला. खूप अवांतर वाचन केले. ह्याला कारण म्हणजे ज्या पद्धती ने त्यांना इतिहास शिकवतात ती  फार आपल्यापेक्षा फार वेगळी पद्धत आहे. आपल्याला जर इतिहास घडवणारे तरुण तयार करायचे असतील तर त्यांना इतिहास चांगला माहित असला पाहिजे. काही लोकांच्या मते इतिहास जितका कमी शिकवला किंबहुना नाही शिकवला तर भारत तंटामुक्त होईल. मला काही असे वाटत नाही. माझा ह्या लेखामागचा उद्देश हा अमेरिकन शिक्षण पद्धतीतले चांगले गुण जाणून घेणे हाच आहे. इथे अमेरिकेत पण मोठे वाद आहेत. विशेषतः काही संवेदनशील विषय जाणीवपूर्वक वगळण्याचा. त्या तपशिलात पण मला फारसे शिरायचे नाही.

शाळेत असताना मी एच जी वेल्स चे टाइम मशीन हे पुस्तक वाचले होते.  ‘बॅक टू फ्युचर’  हा चित्रपट पण बघितला होता . अर्थात तो एक गावाच्या स्थानिक आणि त्यातील राहणाऱ्या पात्रांच्या इतिहासाबद्दल होता. मेकिंग हिस्टरी हि सिरीज अमेरिकी क्रांतीवर आधारित होती. काही केट अँड लिओपोल्ड किंवा नाईट ऑफ ख्रिसमस हे टाइम मशीन आधारित रोमँटिक कॉमेडी  चित्रपट पण पहिले. इतिहास शिकण्याचा सगळ्यात उत्तम मार्ग  म्हणजे टाइम मशीन मध्ये बसून त्या काळात जाणे. शाळेत असताना वाटायचे एक सॅक घ्यावी त्यात एक टाइम मशीन टाकून थेट राजगड माथा गाठावा आणि त्या मशीन च्या कंटोल पॅनल वर १६५० साल टाकून त्या वर्षात जावे  आणि त्या राजाचे दर्शन घ्यावे. अर्वाचीन भारतीय इतिहासातला सगळ्यात सुवर्ण युग अनुभवावे . त्या नंतर कंट्रोल पॅनल मध्ये १८५७ पासून १९४७ महत्वाची वर्षे टाकावीत आणि लाल,बाल, पाल , लाला लजपत राय , भगतसिंग , आझाद बोस , पटेल, सावरकर यांच्यासारख्या अगणिक स्वातंत्र्यवीरांच्या त्याग अनुभवावे . एकत्रितपणे त्या काळाचा आढावा घ्यावा. इसवीसन पूर्व १००० ते इसवीसन १००० हा जो भारतभूमीचा सुवर्ण काळ होता त्याचा अभ्यास करावा . त्या काळात भारताचा जी डी पी  जगाच्या जी डी पीत  सर्वात जास्त होता. शिक्षण , सामाजिक व्यवस्था या बाबती आघाडी वर होता.  परकीय आक्रमणे, अशास्त्रीय  रूढी आणि अंतर्गत सामाजिक असमतोलामुळे तो काळ उध्वस्थ झाला. असो टाइम मशीन जो पर्यंत बनेल तो पर्यंत दुसरा पर्यायी उत्तम मार्ग म्हणजे प्रगत देश त्यांचा इतिहास कसा शिकवतात ते बघू.

अमेरिकेत विद्यार्थ्यांना पाचवी किंवा सहावीत इतिहास पहिल्यांदा शिकवलं जातो . अमेरिकन इतिहास , जगाचा इतिहास आणि भूगोल हे विषय असतात.  विद्यार्थ्यांना  त्यांच्या  योग्यतेनुसार आणि आवडीनुसार प्रोजेक्ट्स पण  असतात . हाईस्कूल ( नववी ते बारावी) दोन प्रकारचे असतात सरकारी किंवा खाजगी . अभ्यासक्रम त्याप्रमाणे वेगळा असू शकतो. इतिहासाची आणि सर्वच विषयांची माहिती असलेले नागरिक तयार करणे हा त्यांचा उद्देश दोन्ही ठिकाणी दिसून येतो. ग्रॅजुएशन करण्याकरता कमीतकमी तीन वर्षे त्यांना सोशल स्टुडीएस (इतिहास, भूगोल आणि नागरिक शास्त्र )चे क्रेडिट घ्यायला लागतात . ग्रॅजुएट होण्या करीत अमेरिकी हिस्टरी आणि अमेरिकी नागरिक शास्त्र हे विषय  अनिवार्य असतात. ऐच्छिक विषयांचे एकमेकांवर आधारित एक प्रणाली तयार असते.  वेस्टर्न सिव्हिलिझशन (पश्चिमी सभ्यता ), अमेरिकन हिस्टरी (अमेरिकेचा इतिहास ) १ आणि २, अडवान्सड प्लेसमेंट्स (ए पी म्हणजे कॉलेज लेवल) युरोपिअन इतिहास, ए पी अमेरिकन इतिहास , ए पी  गव्हर्नमेंट अँड पॉलिटिक्स ( सरकार आणि राजकारण) ,  नागरिक शास्त्र,  कायदा आणि व्यवस्था,  अडवान्सड  अमेरिकन स्टडीएस (अभ्यास) हे सर्व व्यस्थित आणि खोलात जाऊन शिकवले जाते.

पश्चिमी सभ्यतेच्या अभ्यासाची सुरवात ग्रीक आणि रोमन साम्राज्यापासून सुरु होते . मग त्यानंतर  मध्ययुग  त्यांनतर नवरोज्जीवन काळ, नव्या जगाचा शोध  ( उ आणि द अमेरिका ),  त्यानंतर औद्योगिक क्रांती . अमेरिकी इतिहासाची सुरवात पॅनजिया , बरिंजिया स्ट्रेट जी अमेरिकेला यूरेशिया शी जोडते, त्यातून येणारी मानवता , इंडियन जमाती ,  युरोपिअन वसाहती, अमेरिकी क्रांती, अमेरिकी संविधान, अमेरिकी यादवी,  आर्थिक मंदी ,  महायुद्धे,  समान नागरी कायदा चळवळ , शीतयुद्ध , ९/११,  नवीन आर्थिक मंदी  २०१६ पर्यंत. शिकण्याच्या पद्धतीत प्रोजेक्ट , मुलांनी वेगवेगळ्या ऐतिहासिक पात्रांच्या भूमिका घेणे , सॉक्रेटिस सेमिनार (वादविवाद), परीक्षा, असाइन्मेंट  हे सगळे असते. आपल्याकडं फक्त पाठांतरावर जोर असतो . आपला पाल्य  हे सगळे करतोय याचा पालकांना अभिमान वाटतो.

सुदैवाने माझ्या मुलीला शिकवायला मिसेस ओ (त्यांच्या नावाचा शॉर्टफॉर्म )  होत्या.  विद्यार्थ्यां मध्ये  इतिहासाचा निःपक्षपाती मजबूत पाया तयार व्हावा ह्यासाठी त्यांनी  वेगळे प्रयत्न केले . त्या म्हणतात

"कॉलेज स्तरावरच्या माझ्या स्वतःच्या अनुभवांचा हा एक नैसर्गिक अविष्कार आहे. जाणकार नागरिकांनी त्यांना गंभीर नजरेने सादर केलेल्या माहितीचे मूल्यांकन करण्यास सक्षम असणे आवश्यक आहे. हे एक महत्त्वाचे जीवन कौशल्य आहे आणि म्हणूनच मी त्यास महत्त्व देते.   “इतिहासकार म्हणतात तेच असं इतिहास आहे.” ही धारणा चुकीचे आहे असं त्यांना प्रथमच सांगितलं गेलं . मी माझ्या सर्व यूएस इतिहासाच्या विद्यार्थ्यांना  वाचन करण्यासाठी बनविलेले 2 लेख समाविष्ट केले आहेत.

Strange Case of Silas Deane

Is History True

आम्ही सॉक्रॅटिक सेमिनार (वादविवाद) मध्ये या बद्दल  चर्चा करतो. खास करून  u  s  हिस्टरी  कोर्से मध्ये चिकित्सक विचारसरणी आणि युक्तिवाद ह्या कौशल्यांचा सातत्याने वापर होईल ह्याची काळजी घेतो .  "श्रीमती ओ म्हणाल्या

अभ्यासक्रम नियमितपणे अद्ययावत केला जावा ही सरकारची अपेक्षा असते  अभ्यासक्रम दर काही वर्षांनी सुधारित केले जातात. तथापि, नियमितपणे अभ्यासक्रम कसे दिले जावे यावर शिक्षक थोडे बदल करतात. शासकीय विभाग   प्रशासकीय निरीक्षणासह पुनरावृत्ती प्रक्रियेस मार्गदर्शन करतात. मान्यताप्राप्त संस्थांनी त्यांच्या निकषांची पूर्तता करण्यासाठी, संपूर्ण शाळेत अभ्यासक्रमांचे पुनरावलोकन केले जाते आणि पदवीधरांच्या शाळेच्या दृष्टीकोनात असलेल्या सामान्य टेम्पलेटवर आधारित  केले जाते.

इथल्या सत्ताधारी सरकारांचा  अभ्यासक्रमावर प्रभाव असतो  . उदाहरणार्थ, सर्व उच्च माध्यमिक शाळांमध्ये   2022 पासून सुरु होणारा  आफ्रिकन अमेरिकन / लॅटिनो इतिहासावर अभ्यासक्रम सरकार विकसित करीत आहे इतिहासाचे स्वतंत्रपणे विश्लेषण करण्यास सुसज्ज  झालेले विद्यार्थी बघून आश्चर्य वाटते.  त्या तुलनेतआपले विद्यार्थी इतिहासातील  निरस शिक्षण फक्त्त स्मरणशक्तीचा उपयोग करून परीक्षे मध्ये उत्तीर्ण होतात,

सर्व शिक्षक, मंडळे, सरकारी संस्था इत्यादी यांनी सर्व प्रयत्न करूनही काही लोक अमेरिकेच्या शिक्षणाबद्दल खूपच टीका करतात.  काही विषय  जाणीवपूर्ण गाळलेले  आहेत असे म्हणतात. विशेषतः आफ्रिकी अमेरिकी इतिहास,, इंडियन जमातीतील इतिहास वगैरे. विषयार्थ्यांना लुईसिना पपरचेस , मार्बरी विरुद्ध मॅडिसन , काही लोकांनी अमेरिकी क्रांतीला विरोध का केला इत्यादी विषय माहीतच नसतात .

आपल्याकडे इसवीसन पूर्व १००० पासून इसवीसन १००० पर्यंत इतिहासात अंधार आहे.  त्यामागची राजकीय करणे राहू द्यात पण आपल्याला इतिहासाची जाणीव आणि त्याचा अभ्यास करणारी  युवा पिढी पाहिजे. इतिहास जाणणारेच इतिहास घडवतात . पु लंचे चे हरितात्या कसे मुलांना  रंजक इतिहास शिकवतात तसे शिकवता आले पाहिजे . अमेरिके च्या सर्व गोष्टींची नक्कल करतो तश्या त्यांच्या चांगल्या गोष्टी इथे राबवू . बघू काही फरक पडतोय का?

Tuesday, July 21, 2020

Making of History

A few weeks back, I wrote a post covering History and Geography of the state of Connecticut USA which is my current address and its parallels in the History and the Geography of Pune India which is my permanent address.  It was well appreciated by friends and as well as experts. In fact, it was published in the overseas supplement of leading Marathi daily. 

Connecticut: Sadashiv Peth of USA

They say a child is the father of the man. During this course of writing the post, I learned all the CT and New England History lessons from my daughter Riya. Same Riya of the old who did not enjoy History taught in Pune with a striking exception of Std IV history which taught them in the blandest and politically correct version the History of Shivaji Maharaj. Though a latecomer in the US system (as a high school freshman) after a course in Western Civilization in Freshman year she opted for AP US History and got a maximum of 5. She took extra efforts to know the local history of the town and also was interested in chapters of the American Revolution, Civil war, the Civil Rights movement, and so on.
The point of this blog is not about Riya but about stark differences in the way we teach history in India and how they taught her in the US. If we want to create youngsters who can make history you need to educate them and make them understand the history and be a part of the progression of Humanity. Here I do not want to get into any debate about nationalism or anything about the dividing lines of History. I know some people think that not teaching History will erase conflicts. Though I do not want to argue this line of thoughts I want to highlight some positive things we can learn from the US system. There is a huge debate even in the US about the wrong focus of the US to exclude controversial topics. But even that is beyond the scope of this post. 

Friday, July 3, 2020

अमेरिकेतील सदाशिव पेठ: कनेक्टिकट

जेव्हा आपण अमेरिकेचा  विचार  करतो तेंव्हा डोळ्या समोर काय उभे राहते  .  तसे म्हणजे आपण अमेरिकेचा विचार किंवा अमेरिकन आचार केंव्हा करत नाही हा उपप्रश्ण.  इथे आचार म्हणजे लोणचं नाही. आचार म्हणजे अनुकरण. प्रत्येकाच्या आयुष्यात अमेरिका किंवा अमेरिकन गोष्टींचा प्रभाव हा असतोच  ते राहू द्या. अमेरिका म्हणजे  डोळ्यासमोर येतात ते  न्यूयॉर्क शहर , स्टॅचू ऑफ लिबर्टी , मॅनहॅटन , ग्रँड कॅन्यन , वेगास , गोल्डन गेट , बे एरिया, हॉलिवूड, लॉस अँजेलिस डिस्नेलॅण्ड . आपल्या कामा-व्यवसायाकरिता आणखी पुढे गेल्यास न्यू जर्सी , सिएटल , शिकागो , डेट्रॉईट, टेक्सास, फ्लोरिडा. आपण भटके विमुक्त असाल तर नायगारा, अलास्का , हवाई पर्यंत डॉलर उडवून स्वतः विमानाने उडता .  तसे तर आपण भारतीय खूप ठिकाणी पसरलो आहोत पण मला हाडे पसरायला जागा मिळाली ती अमेरिकेतील  सदाशिव पेठ म्हणजे कनेक्टिकट  राज्य.  मी हाडाचा सदाशिवपेठी पुणेकर असल्यामुळे असेल कदाचित.

कनेक्टिकट राज्याला  अमेरिकेत लँड ऑफ स्टेडी हॅबिट्स (land of steady habits ) असे म्हणतात. म्हणजे ह्या राज्यात लोक सरळमार्गी  नियम पाळणारी पापभिरू असतात. मुख्य म्हणजे राजकारणातील प्रचलित विचारसरणीचे पालन करणारी असतात.  गुगल ट्रान्सलेट वापरून कन्झर्वेटिव्ह ह्या इंग्लिश शब्दाचा अर्थ   मराठीत पुराणमतवादी असा होतो. पण ज्या सदाशिव पेठेनी   इतके सुधारक, क्रांतिकारी , नवमतवादी दिले तिला पुराणमतवादी म्हणणे चुकीचे होईल. पुराणमतवादी च्या विरुद्ध म्हणजे पुरोगामी . सदाशिव पेठी लोकांना मी पुरोगामी कधीच म्हणणार नाही कारण सद्यपरिस्थितीत ती एक उपहास किंवा चेष्टा झाली आहे  . एक मात्र आहे कि आपल्या मराठी विश्वात पुण्या ला जे स्थान आहे ते इथे  न्यू   इंग्लंड भागाला आणि जे स्थान सदाशिव पेठेला आहे ते कनेक्टिकट ला.

Sunday, June 14, 2020

Where Do You Live?

Which part of this very big city you live in? I want the name of the locality and your address. I am not a policeman nor a delivery guy.   I am not a Tax or Collection agent. I am not a pesky marketeer who wants you to buy something you don’t need. I am not a stalker. I do not want to take you on a date. I am just your friend and want to chat with you anything under the sun and for that, I need to know where do you live.

This city has four localities.

Friday, June 5, 2020

कठीण समय येता विनोद कामास येतो.

कठीण समय येता
विनोद कामास येतो.

इथे मी  विनोद कांबळी किंवा खन्ना किंवा इतर कुठल्या ही विनोद नाव असलेल्या माणसाबद्दल बोलत नाही . लोक मुलाचे नाव विनोद का ठेवतात ? पु ल म्हणतात नवस करून  नऊ महिने जीवापाड जपून दिवस रात्र स्वप्न बघून जन्माला आलेल्या मुलाचे नाव आई वडील विनोद कसे काय ठेवतात हे आजवर नाही समजले

माझा संदर्भ विनोद म्हणजे हास्य किंवा हसणे हसवणे हा आहे  .

आपण आनंदी राहण्यासाठी काय नाही करत. सकाळी सहा वाजता उठून आपल्याला आवडत किंवा आवडत नसलेल्या कामासाठी जातो. काही लोक स्वतः ला (लोक)ल अक्षर लावून लोकल सारख्या कोंडवाड्यातून प्रवास करतात. असल्या लोकांना आपण मुंबईकर म्हणतो . राब  राब  राबतो. कशासाठी पोटासाठी पु ल म्हणतात तसे आणि नंतर खंडाळ्याच्या घाटापलीकडल्या स्वर्गात (पुण्यात) निवृत्त  होण्या साठी. कदाचित ह्या  नवीन सहस्रकात ही आयुष्याची सार्थकता नसेल कदाचित पण खूप पैसे मिळवायचा.   कशाकरिता? खूप खायला, फिरायला मजा करायला थोडक्यात आनंदी राहायला.हसून आपण आनंदी राहतो . हसवून आपण आनंद पसरवतो  मग हसा  हसवा, आणि आनंदी राहा ना.

हसण्याचे महत्व आपण दुःखात जास्त ओळखतो

परवाच कोणाच्यातरी बोलण्यात पुराव्याने शाबीत असे आले. तुम्हाला वाटेल की  मी  आता हरितात्या सुरु करतो की काय . पण जर पुराव्यानेच विनोदाचे महत्व  शाबीत  करायचे  असेल तर करोनाच्या दुःखात सगळ्यात काय जोरात असतात ते करोना चे जोक्स , व्हाट्सअँप फॉर्वर्डस, टिकटॉक चे विनोदी व्हिडिओ (चीन चा निषेध). एकमेकांना पाठवून आपण दिलासा देण्याचा आणि उभारी देण्याचा प्रयत्न करतो.

Friday, May 22, 2020

What were your Resonance Moments?

Remember your last climb to Sinhagad. You had climbed until the final gradient. You were tired and thirsty. But you saw the break in the wall and few trekkers sitting on it like a parapet way above. That was your destination. The gradient got further difficult. But then you reached that moment when the body and mind resonated with a rhythm. Breathing also got aligned. You didn't feel anything but a desire to reach that point. You kept walking. For the next ten minutes, you experienced those moments which I call Moments of Resonance. Then you got rewarded with Kandabjai and Tak. You can replace Sinhagad with any other trail or climb you had in the past. 

When I was climbing from Ghuttu to Panwali, a 6000 ft climb, on the second day of my first Garhwal trek, I first time felt the experience and intrigue of Himalaya. Thanks to the fold mountains, you see the horizon and feel that sense of hope that climb will end there. But when you reach that point you again see some flat land and a further climb. It was an unending journey that day. But still, the body found a rhythm and I started walking with my mind focusing only on the steps. I then experienced moments of resonance for the last half hour of the climb.  The reward that day was an amazing view of the valley with meadows, trees, snow-capped peaks beyond, and of course Panwali village of two huts. We stayed in one of them which was a guest house, the other was a cattle shed.

When I did Wari, I found these moments of resonance climbing Dive Ghat. Mind and body resonate with the chants of Gyanba Tukaram and your existence gets aligned to reach the resting point.